HEYR!!!

Í stór-góðum pistli sínum, segir Styrmir Gunnarsson:

"Sjálfstæðisflokkurinn hefur ekki lokið því verki að móta og marka nýja utanríkisstefnu fyrir land og þjóð í ljósi breytra aðstæðna eftir að kalda stríðinu lauk og bandaríska varnarliðið hvarf af landi brott. Það er ástæða til að gagnrýna forystumenn Sjálfstæðisflokksins fyrir að hafa ekki tekið það verkefni fastari tökum."

Undir þessi orð Styrmis vil ég taka. Það er ekki vansalaust, að brottför Bandaríska varnarliðsins skuli ekki ennþá hafa kallað á endurmat á utanríkisstefnu landsins. Það er ekki heldur vansalaust, að nýlegar efnahags-þvinganir Breta og ESB alls, skuli ekki hafa orðið tilefni til slíkrar endurskoðunar. Hvað er það sem tefur forustu Sjálfstæðisflokksins, þess flokks sem með öllu réttu ætti að vera í forustu fyrir stefnumörkun þjóðarinnar ?

Ég vil hvetja Sjálfstæðismenn til að hrista af sér doðann og gera nærsta landsfund að baráttufundi fyrir fullveldi þjóðarinnar. Oft er þörf en nú er nauðsyn. Aðsteðjandi erfiðleikar ættu að vera flokknum herhvöt til sóknar, en ekki tilefni uppgjafar fyrir eðlislægri sviksemi jafnaðarmanna. Ef Samfylkingin vill fórna fullveldinu, verður það að vera þeirra mál.

Á Sjálfstæðisflokknum hvílir sú skylda, að hafa forustu um sjálfstæða utanríkisstefnu Íslands, þótt það kunni að kosta ráðherrastóla. Ég segi eins og Styrmir: "Ég tel ekki að það eigi að verða utanríkispólitískt markmið Sjálfstæðisflokksins, að gera Ísland að áhrifalausum útkjálka í útjaðri Evrópu."

Loftur Altice Þorsteinsson, Netfang: hlutverk@simnet.is

Jæja, það tók tíu daga frá því að heimasíða Evrópunefndarinnar var formlega ræst og þangað til einhverjum tókst að troða Adolf heitnum Hitler inn í umræðuna.

Maður hafði raunar búist við að ESB yrði tengt við nasisma, þriðja ríkið og Hitler, en að tekist hafi að líkja Samfylkingunni við það batterí; verður að segjast að það opnar fyrir manni nýjan og ansi hressan myndlíkingaheim.

Það er ekkert undarlegt þó að A. Hitler komi inn í alla umræðu um þessi mál þar sem A. Hitler er sennilega áhrifamesti stjórnmálamaður allra tíma (og hér er ég ekki að vísa á neitt annað en sögulegar staðreyndir og heldur ekki á neina aðdáun á þessum stjórnmálamanni Evrópu. Það eru aðeins 63 ár síðan)

Án Hitlers:
==========
hefði USSR aldrei orðið stórveldi
hefði Evrópu ekki verið deilt upp í austur og vestur
hefði NATO ekki orðið til
hefði Evrópusambandið ekki orðið til

Mæli með lestri bókar Sebastian Haffner: 1978 The Meaning of Hitler ISBN 0-674-55775-1, translated from Anmerkungen zu Hitler, Publishing house. Fischer Taschenbuch, Frankfurt am Main. ISBN 3-596-23489-1.

Ef Sjálfstæðisflokkurinn fer til Brussel þá er eru tengslin við appeacement stefnu Neville Chamberlain og borgina Munchen komin á hreint. Þá verður aldrei snúið til baka aftur. Sjaldan hefur eins mikið verið í húfi fyrir Ísland.

Kveðjur
Gunnar Rögnvaldsson
Danmörku

Ég vil skora á Pawel Bartoszek að sýna fram á með málefnalegum hætti að sú tenging við Munchenarsamkomulagið sem sett er fram í pistlinum hér að ofan eigi ekki rétt á sér í stað þess að vera með einhvern skæting.

Tengingin í pistlinum hér að ofan er í raun bara sú að það að einhver fallist á kröfur einhvers sé hann Chamberlain. Mér finnst það aum og asnaleg tenging en það er of huglægt að fara deila um hvort hún eigi "rétt á sér".

Sú tenging sem flestir hafa af A. H. er að þar sé á ferðinni maður sem hafi útrýmt tugum milljónum manna, meðal annars í mínu gamla heimalandi. Tilgangurinn við að nefna A.H. í sömu andrá og ESB eða Evrópusinna er auðvitað sá að styrkja hugtakatenginguna "ESB=vont."

Varla hafa menn sem skrifa svoleiðis svo uppveðraða heimsýn að þeir trúi á að ESB (eða þá Samfylkingin) hafi í hyggju illsku af svipaðri stærðargráðu.

Annars skrifaði ég um þetta fyrir nokkrum misserum. http://www.deiglan.com/index.php?itemid=11812

kveðjur

Heyr heyr !
Til viðbótar við hagsmunargæsluna vill ég þó bæta við:
6. Viðhalda fullkomnu frelsi til fríverslunar-samninga við ríki utan ESB
7. Tryggja með samningum útrás (já það má nota þetta orð) íslenskra fyrirtækja til nýrra markaða.

Hingað til hefur okkur tekist ágætlega til í samningum við erlend ríki, sem sum hver taka okkur fagnandi enda sjá þó ávinning í þekkingu okkar og enga ógn sökum þess hversu smá við erum og ólíkleg til að þrengja að hagsmunum þeirra í krafti stærðar.

Smæð okkar er styrkur eins og margsannað hefur verið.

Uppahafið að tengslum Íslands við ríkjasamstæðu (r).:

" Við trúskiptin árið 1000 hafði Noregskonungur bein afskipti af íslenskum innanríkismálum og því hefur verið haldið fram að kristnitakan hafi umfram allt verið pólitísk."
" Með kristnitökunni var trúarlífi íslensku þjóðarinnar þannig til frambúðar markaður nýr farvegur og Íslendingar höfðu skipað sér í hóp kristinna þjóða Vestur-Evrópu og aðlöguðust á næstu öldum menningu þeirra og hugarheimi."

Síðan göngum við Noregskonungi á hönd...
Og Danir erfa sambandið við okkur....
17.júní 1944 segjum við skilið við Danmörk og samtímis ábyrgjast BNA okkur . Og 1949 er málið síðan full gert - við erum í ríkjasambandi NATO....
Og BNA yfirgefur okkur fyrirvaralítið upp úr síðustu aldamótum og við verðum í einhverskonar einskinsríkjasambandi... einir á mörkum hins byggilega heims.
Það er úr vöndu að ráða. Við höfum í raun ekki verið í viðlíka stöðu síðan um árið 1000. Stöndum við ekki í hliðstæðum sporum nú og árið 1000. Það heitir ESB núna sem dregur að- ekki páfadómur....

Það er um að gera að skoða þetta allt í sögulegu samhengi.

Styrmir Gunnarsson er einn af Íslands staðföstustu og traustustu mönnum. Þessi pristill Styrmis er þar enn ein staðfesting.

Traust skiptir mjög miklu máli - í þessum málum, - en er það ekki t.d. traustið sem vantar - varðandi gjaldmiðil okkar.?

Ég hef mikið velt því fyrir mér - hvers vegna okkur Íslendingum gengur svona illa í eigin peningamálum og ríkisfjármálum, - þegar okkur gengur ágætlega í samanburði við aðrar þjóðir - í t.d. læknisfræði, bókmenntum, listum, menningu o.fl.

En þegar kemur að peningamálum - þá njótum við ekki lengur trausts. Hvers vegna?Er það ekki lykilspurning dagsins?

Ég tel að svarið sé því miður - að við séum með of marga fúskarar í ábyrgðarstöðum hvað varðar stjórn peningmála. Þá er ég ekki að meina háar stöður í embættismannakerfi landsins. Ég á við nokkra tugi fúskara - millistjórnendur - í opinberum störfum sem ekki virða fjármálaákvæði stjórnarskrár lýðveldisins - 100% og virðast ekki hafa á því eninn áhuga.

Kæruleysi í meðferð opinberra fjármuna - er það sem virðist grunnurinn að því að skapa vantraust á krónunni. Ég barðist á sínum tíma fyrir afnámi yfirdráttar ríkissjóðs í Seðlabanka viðö lítinn fögnuð "jólasveina" á Alþingi sem vildu helst "gefa í skóinn" 365 daga á ári - og virsti st alveg sama - þó bent væri á það - að slík seðlaprentun þynnti út gjaldmiðil þjóðarinnar.......

Fyrir þessa baráttu fékk ég lítinn skilning - frekar öfugt - en ljós í myrkrinu var Friðrik Sophusson - sem svo varð til myndar í embætti fjármálaráðherra - tók þetta föstum tökum - bannaði yfirdráttinnn - og ekki var mikil verðbólga þegar FS var fjármálráðherra.......

Svo hófst sukkið aftur - þegar leyft var að veðsetja aflaheimildir - og mörg grundvallarprinsip voru þar með brotin - eða á dökk-gráu svæði hvað varðar stjórnarskrá - þegar "sameing þjóðarinnar" var bar veðsett si svona - án alverlegar ígrundunar - hvað væri í raun verið að gera - veðsetja þjóðina - eins og nú virðist svo hafa gerst - ÓVART!!!

Þarna tel ég að kjarni málsins liggi hugsanlega - varðandi stórskaðaða krónu í dag - seðlaprentun sem veðsetning afleheimilda olli - en má ræða það????

Þeir sem vilja styrðja krónuna - verða aldeilis að taka sér tak - ef þeir vilja að tekið sé á þeim mark. Seðlaprentun - útþynning gjaldmiðils okkar verður að stöðva - hvað sem það kostar - ef það á að takast að bjarga fjárhagslegu sjálfstæði þjóðarinnar.

En vilji menn það ekki - eða þori ekki, - þá er úr vöndu að ráða. Ég tel mig ver búinn að greina vandann svona: Kæruleysi, trassaskapur, virðingaleysi, agaleysi - fyrir grundvallaratriðum hvað varðar fjármálaakvæði stjórnarskrár lyðveldisins 40. 41. gr. (innifalið veðsetning aflaherimilda) Ef einhverjir vilja nánari rökstuðning - um þetta - þá er bara að spyrja... krp@simnet.is

Gleðilegt nýtt ár.

Það er spurning hvað hefði gerst fyrir um 1000 árum ef Þorgeir goði hefði ekki áttað sig á því undir feldinum að innganga í samfélag kristinna var óumflýjanleg.

Líklega hefðu innbyggjararnir einangrast hægt og rólega. Landið gleymst og menningarleg afturför hægt og bítandi lagt niður byggð að mestu.

Engin menningarleg gullöld. Engar Íslendingasögur o.s.frv.

talar um barslega einfeldni s.b öryggisráðið og innantóm orð forsetanns sem
talaði og hélt ræður eins og við værum stórveldi ,en heldur sjálfur áfram og ber okkur saman við Bretland og Þýskaland Nasista .Ég segi nú er ekki tímabært að þessi þjóð komi sér niður á jörðina og átti sig á að við eru eyjaskeggjar 300 og eitthvað þúsund síðast þegar það var talið.Og nú er árið 0 á íslandi og það sem við eigum að gera núna er að horfa framm á veginn. Hitler eða Egill Skallagrímsson skipta engu máli þeirra tími er liðinn og er bara tímasóunn að blanda þeim inní þetta smámál sem innganga inní Evrópusambandið er verum bara annað hvort á með eða á móti þar við erum búinn að kynna okkur þetta útí ystu æsa.TÖKUM Þ'A AFSTÖÐU OG KJÓSUM

Með pistli sínum hefur Styrmir loksins opnaðn umræðuna um Evrópusambandið á fulla gátt og tekið hana í þann farveg sem hún á að vera, það er hvað er ESB hvernig varð það til og hver er tilgangur þess.

Evrópusambandið var til í rústum Evrópu eftir hryllilegustu styrjöld sem háð hefur verið í heiminum, hugmyndin um sameiginlega Evrópu er í sjálfum sér ekki ný af nálinni margir fyrrum stjórmálaleiðtogar Evrópu höfu gengið með þá hugmynd í maganum að sameina Evrópu undir eitt yfiráðasvæði í þeim tilgangi að ráða yfir auðlindum álfunar sem og getað stjórnað verslun og viðskiptu og haft þau pólitísku áhrif sem þeim þóknaðist, um það hafa allar styrjaldir í Evrópu gengið út á, við Íslendingar eigum ekkert erindi inn í þann hyldarleik.

Það er engin sérstakur hagur fyrir Evrópubúa að eiga í verslunar og viðskiptateingslum við okkur Íslandinga til þess eru við of lítil og fámenn þjóð, hins vegar skipta auðlindir okkar miklu máli ekki síst ef við opnum olíulindir á Drekasvæðinu eins og vonir standa til um, þá er hernaðarlegt mikilvægi Íslands gríðalegt fyrir Evrópu og með opnun norður siglingaleiðarinnar sem gæti orðið að veruleika eftir tíu til fimmtán ár eins og sérfræðingar spá þá verður mikilvægi okkar enn meira, menn geta rétt ímyndað sér hver gangur seinni heimstyrjaldarinnar hefði orði ef þessi siglingarleið hefði verið opin og hægt hefði verið að dæla hergögnum frá Ameríku til Evrópu um siglingarleið sem Þjóðverjar hefðu aldrei getað varið. Um þessa hluti held ég að forystumenn ESB séu að hugsa ef kemur að samningum við okkur Íslendinga.

Ég er sammála Styrmi um það að á landsfundi Sjálfstæðismanna þarf að huga að nýrri utanríkismálastefnu sem er byggð á breyttum aðstæðum okkar Íslendinga með hvarfi Bandaríska hersins og þeim hugleiðingum sem ég hef verið að fjalla um hér að framan, einnig þurfum við Sjálfstæðismenn að móta stefnu okkar gagvart ESB með grunnstoðir Sjálfstæðisflokksins að leiðarljósi, það er full yfiráð yfir auðlindum okkar til sjávar og sveita og sjálfstæði landsins, það gerum við ekki með því að mæta reglulega til Brussel og semja um þessa hluti þar sem ESB hefur gefið það út að það er ekki til neitt sem heitir varanlegar undanþágur sem væntanlega þýðir að með tímanum gefum við eftir í samningagerðinni, það er eðli samninga.

Takk fyrir góða grein.

Frekar ruglingsleg grein.

Segir flest sem styður inngöngu í ESB en dregur kolrangar ályktanir.

Glæsileg grein Styrmir.

Get tekið undir allt sem þarna kemur fram. Er sammála þér í því að ég tel mjög stóran (ef til vill þögulan) meirihluta okkar sjálfstæðismanna andvígan inngöngu í ESB, þ.e. þá sem hafa kynnt sér málið af einhverri alvöru.

Þessi stóri hópur mun láta til sín taka á næstunni.

Styrmir veit sín viti og gasprar ekki útí loftið. Upptaka sterkasta gjaldmiðilsins tryggir líka til langframa arðbærissjónarmið af eiginlegri rekstrastarfsemi sem er undirstaða alls annars reksturs og velferða mála.

Landslagið er breytt frá því við gengum í efahagsbandalag kristinna þjóða árið 1000. Nú verður ekki blótað á laun. Netið og heimsvæðingin. Eitt er þó víst og óbreytt að íslendingur er fyrst og fremst sá sem ekki unir ofríki. Öll skerðing á frelsi [sjálfsákvörðunarrétti í eigin málum] er skerðing á vali: Aðal forsendunni fyrir áhættu minni og ábatasömum viðskiptum; í þágu allra stétta um ókomna framtíð.

Árið 1000 voru umtalvert fleiri sjálfstæði ríki í heiminum sem öll eru gleymd og grafin í miðstýrðum efnahagsbandalögum sem í daglegu tali kallast stórþjóðir: Þýskaland, Frakkland, Spánn, Danmörk, meðal annarra.

Undantekningar sem skara fram úr, standa upp úr og njóta alltaf virðingar og gleymast aldrei.

"Þessi staðreynd átti þátt í, að Bandaríkjamenn hurfu héðan án þess að virða á nokkurn hátt stöðu þeirra, sem höfðu lagt mest af mörkum til að tryggja veru bandaríska varnarliðsins hér. Þar var Sjálfstæðisflokkurinn fremstur í flokki og Morgunblaðið í fremstu víglínu."

Ertu að gefa í skyn að Bandaríkjamenn hefðu átt að taka ykkur með sér eða gefa ykkur peninga eða? Ótrúlegt að menn haldi að vegna þess að þeir geri eitthvað, sem þjónar þeirra hagsmunum meira að segja, að þeir fái það endurgoldið eða borgað.

Hvað Styrmi gengur til með þessum línum sé ég ekki. Ég sé ekki hvað Bandaríkin áttu að gera fyrir Sjálfstæðisflokkinn eða Moggann. Enda tel ég nú að það hefði nú bara túlkast sem gróf afskipti af innanríkismálum okkar.

Afhverju þessir karlar, Davíð, Björn, Styrmir og fleiri hegða sér ennþá eins og að kalda stríðið sé ennþá í fullum blóma og að Ísland sé með einhverja agalega góða stöðu í utanríkismálum er óskiljanlegt. Við erum ekki lengur skammbyssan sem flýtur um N-Atlantshafið sem hægt er að beina að Evrópu eða Bandaríkjunum. Við erum sker sem er að leita sér að tilgangi. Getum ekki verið bankaríki, búið að reyna það. Hvað þá?

Hvaða raunhæfa tilgang mælir Styrmir með? Þ.e.a.s. tilgangi sem er í nútíðinni?

Þetta er rétt hjá Styrmi.
Umræðan um Evrópusambandið á ekki að vera útreikningur um debet og kredit. Hún á að snúast um hvað við viljum. Viljum við vera útkjálki eða eða ekki? Hvernig höfum við sjálf komið fram við okkar eigin útkjálka? Eru einhverjar líkur á að Ísland verði í annarri stöðu í Bandaríkjum Evrópu?
Stjórnmál Sjálfstæðisflokksins eru aðeins farin að bera keim af eltingaleik við vinsældir en ekki að fylgja fram stefnu, enda er hún ekki nógu ljós. Leyfum Samfylkingunni að sjá um þennan eltingaleik áfram.

Utanríkispólitík snýst um hagsmunagæzlu, ekki sýndarmennsku og allra sízt hroka. Laukrétt hjá Styrmi. Með aðildarviðræðum verður skorið úr því hvort okkur er betur borgið í ESB eða ekki. Sýndarmennska og hroki er það að ákveða fyrirfram niðurstöðurnar.

er þetta fáviti þessi styrmir . Af hverju eru fréttamiðlar að segja frá þegar einvhver jón jónsson er með einhverjar yfirlýsingar

Eitt mikilvægt smáatriði. Umsókn um setu í Öryggisráðinu er runnin undan rifjum Davíðs Oddssonar, framfylgt af honum, Geir Haarde og Halldóri Ásgrímssyni og sett sem skilyrði í núverandi stjórnarsáttmála. Hvernig geturðu fullyrt að Ingibjörg Standi alfarið á bak við það þegar upptökin og skylirðin koma frá Davíð og öðrum sem heimtuðu þetta innan raða Sjálfsæðisflokksinr

Styrmir!
Takk, ég var farinn að halda, að ég væri einn á báti hvað varðar utanríkismál. Flest af því, sem sagt er í greininni get ég tekið undir.

Góð og þörf umræða. Ég er andvígur aðild að ESB vegna þess að ég tel framtíðarmöguleika Ísland öfundsverða ef vel er haldið á málum með auðlindir hafsins og jarðhita og fallvötn og hið hreina vatn sem skortir víða, einnig allt það landsvæði sem hægt væri að framleiða matvæli á til þurfandi heimsbyggðar. Þessu eigum við að stjórna sjálf sem stolt sjálfstæð þjóð, og læra af mistökum á gerðum samningum um EES

Styrmir, þakka þér kærlega fyrir vel skrifaða og athyglisverða grein sem gefur góða innsýn í þankagang sjálfstæðismanna af gamla skólanum.

Ég er að mörgu leyti sammála þinni grein en ég hefði viljað sjá sterkari gagnrýni á störf sjálfstæðisflokksins í utanríkismálum í greininni þinni. Þar ber hæst að nefna stuðning Íslands við innrás Bandaríkjamanna inn í Írak og þar með endalokum hlutleysisstefnu Íslendinga í utanríkismálum sem færa má rök fyrir að var eitt af stofnloforðum lýðveldisins Íslands. Þetta virðist sjálfstæðisflokkurinn hafa gert í þeim tilgangi að sýna Bandaríkjamönnum hollustu og gera örvæntingafulla tilraun til að halda varnarliðinu hér á landi. Afneitun sjálfstæðismanna á brotthvarfi varnarliðsins og endalokum kalda stríðsins virðist hafa verið sem slík að engar alvöru aðgerðaráætlanir voru til staðar, hvorki í utanríkisstefnu né atvinnusköpun á Suðurnesjum.

Samlíking þín á ESB við nasista Þýskalands er mjög lúmskur hræðsluáróður en furða ég mig á smekkleysi þínu að varpa slíkum samlíkingum á framfæri af jafn mikilli léttúð og þú gerir.

Það eru mjög sterk rök gegn aðild Íslands að ESB en ég tel að það sé mikilvægt að velta upp þeirri umræðu og leyfa þjóðinni að taka afstöðu. Ég sé þó persónulega lítið að því að fylgja utanríkisstefnu ESB í stórum dráttum í stað Bandaríkjamanna og það eru stórar líkur á því að hagsumnir Íslands á t.d. norðurskautssvæðinu verði mun betur tryggðir með sterkt bakland evrópuþjóða en án.

Þetta er góð grein hjá Styrmi, enda fagmaður á ferðinni.

Ég vil ekki að við göngum í ESB, en við þurfum á öðrum gjaldmiðli að halda.

Hvað er til ráða?
Hér kem ég með smá heilavind (breinstorming)
Afhverju stofnum við ekki NB (norður bandalagið) með Norðmönum, tökum upp norsku krónuna og meira samstarf með þeim?

Seinna koma inn í þetta bandalag Grænlendingar, Kanadamenn og Rússar.

Skoðum þetta með jákvæðu hugafari
Góðar stundir

Sigurður Kristmundsson:
Það er vissulega alltaf rangt að gefa sér niðurstöður fyrirfram ef ekki er vitað hverjar þær verða. Í tilfelli innlimunar í Evrópusambandið er hins vegar að langstærstu leyti vitað hver skilyrðin verða og feiki nóg til þess að flestir og í raun allir ættu að geta myndað sér skoðun nú þegar hvort sem er með eða á móti. En það þarf að kynna sér málin almennilega og þar hefur hnífurinn staðið í kúnni hjá mörgum sem greinilega nenna ekki að hafa fyrir því og ímynda sér að samningar um innlimun Íslands í Evrópusambandið muni taka af þeim ómakið.

Ég er að velta fyrir mér hvort þeir sem ekki hafa ennþá gert upp huga sinn, eftir 20 ára umræðu um ESB og forvera þess, muni nokkurn tíma geta ákveðið sig. Jafnvel sumir sem verið hafa í stjórnmálum allan þennan tíma, segjast þurfa meiri upplýsingar og meiri umræðu. Svo kemur einn og einn Alþingismaður og segist vera fylgjandi undirgefni við ESB, þótt hann hafi skömmu áður talið sig þurfa miklu meiri upplýsingar og miklu meiri umræðu.

Að mínu mati var aðild að ESB hafnað 1993, þegar ekki fekkst samþykki Alþingis fyrir öðru en EES-aðild. Því miður var það EES-óheilla-spor stigið á þeim tíma og við erum ekki búin að bíta úr nálinni með það glapræði. Eigum við ekki bara að láta gott heita með þessa ESB-umræðu og snúa okkur að þarflegri hlutum. Við þurfum að reisa úr rústum efnahagslíf þjóðarinnar og það verður ekki gert af viti undir hótunum um slit ríkis-stjórnar, eða viðræðum við ESB. Við þurfum aðra ríkis-stjórn, án aðildar Samfylkingarinnar. Hvers vegna í ósköpunum var annars mynduð stjórn með þessu þræls-lundaða liði ?

Hvort ríkið hefur meiri utanríkispólitísk áhrif núna: Noregur eða Svíþjóð?

Mitt eigið svar er Noregur. Rödd Noregs er mun sterkari en rödd Svíþjóðar á utanríkispólitískum vettvangi, enda er rödd Noregs þanin úr eigin barka, með fullu afli frelsis og virkrar sjálfsbjargarviðleitni.

Er einhver sem hefur veitt því athygli að það virðist vera svo að Svíþjóð sé gleymt og tröllum gefið eftir að það hvarf inn í Evrópusambandið? Þetta var ekki svona hérna áður fyrr.

Einusinni var til land sem hét Svíþjóð . . .

Kveðjur
Gunnar Rögnvaldsson
Danmörku

Ég er óendanlega stoltur og þakklátur fyrir að vera einn af 300....(þúsund) Íslendingum, allri sögunni, náttúrunni okkar og vil ég helst hafa það þannig áfram SAMA HVAÐ ÞAÐ KOSTAR!.

En vil minna á mikilvægi þess að sameina allt höfuðborgarsvæðið ekki síst vegna samgangna sem myndu stórbætast og minni kostnaðar.

Áfram Ísland! - Já takk!

Við Íslendingar áttum vinsamleg samskipti við BNA frá inngöngu í Atlandshafsbandalagið árið 1949 og til aldamóta. Eftir það hafa samskipti okkar kólnað og við verið í nokkurs konar einskismannslandi í utanríkismálum. Reyndum að hasla okkur völl með því að sækjast eftir sæti í Öryggisráðinu en fór sem fór.

Mér finnst eins og að umræðan um utanríkismál hafi einvörðungu snúist um Evrópu síðastliðin ár og það sýnir hvert núverandi utaríkisráðherra vill beina athyglinni. Ekkert hefur heyrst talað um fríverslunarsamning við Kanada eða önnur lönd utan ESB, Japan eða Kína. En þannig samningar voru í umræðunni fyrir nokkrum árum og rætt var um að þeir gæti skapað okkur sterka stöðu, vegna afstöðu Kínverja um að þeir væru ekki til í að semja við ESB-löndin. Ég er sannfærður um að við Íslendingar eigum og getum staðið fyrir utan ESB og skapað okkur á ný viðunandi stöðu meðal ríkja heimsins. Ef við göngum inn í ESB, verðum við aðeins niðurbrotnir, vonsviknir eyjaskeggjar vegna þess að við fáum engin spil til að spila með vegna fámennis og sitjum alltaf, ef við komumst þá nokkurn tíman að borðinu, til hliðar.

Ég er alveg sannfærður um að spunameistarar Íslands í samningaviðræðum við ESB geta útfært samningsdrög sem þykja fýsileg fyrir þjóðina og ginnt hana til samninga. Að þá muni gull og gersemar, að þeirra sögn, fljóta til landsins og að við munum í 1-2 áratugi ráða yfir fiskimiðum og orkunni sem eru okkar einu auðlindir sem ESB sækist eftir (öðru eru þeir nú ekki að sækjast eftir, að þeirra hálfu). Og þeir eru tilbúnir til að bíða í þann tíma, en á meðan rennur upp fyrir okkur hverju við höfum glatað FRELSINU TIL AÐ VERA SJÁLFSTÆÐ ÞJÓÐ OG RÁÐA OKKUR SJÁLF. Mér finnst að við yrðum í sömu sporum og Grímseyingar gagnvart landsstjórninni, endalaus bið.

Nýr gjaldmiðill á morgun. BNADollar verður gjaldmiðill á Íslandi! Aldrei Evra segir Brown.
Nú hafa bankar verið lokaðir í fimm daga. Enginn saknar þeirra en ríkisstjórnin hefur notað tímann til að undirbúa gjaldmiðilsbreytingu sem tekur gildi á hádegi á morgun þegar bankar opna. Frábært útspil og vel tímasett.
Utanríkisráðherra hefur spilað vel úr þessu og þóst hafa áhyggjur af Palestínu og fjármálaráðherra er þungt hugsi yfir salmonellu meðan gjaldmiðilsbreytingin var undirbúin. Bankaráðherrann að hirta Lúxemburg fyrir bankaleynd. Aðrir ráðherrar þóst vera að baka kleinur og laufabrauð fyrir jólin og enginn hefur komist að neinu. Forsetinn að brenna síðunum sextiu í arninum að Bessastöðum. Þingmenn uppteknir við að lækka léleg laun sín Loksins eitthvað gott í fréttum. Og Baugsmiðlarnir vissu ekki neitt. Ekki NEITT. Það er það ótrúlegasta af þessu öllu.

Nokkur orð í belg ES umræðu.

Ég hef eins og allflestir hugsað talsvert um hvert það mun leiða okkur að ganga til viðræðna við ES um aðild.
Margt er sagt, og þeir sem helst vilja ganga til aðildar, segja varðandi auðlindirnar að við þurfum ekkert að óttast, við munum örugglega ná fram okkar markmiðum. Samt vitum við að Norðmenn hafa tvisvar fellt samkomulag í almennum kosningum vegna þess að þeim þótti of nærri auðlindum sínum gengið, og ekkert tillit tekið til mikilvægis sjávarútvegs og fiskveiðiauðlindarinnar. Ég var að vinna í Noregi þegar ES samningur var felldur í fyrra sinnið og það logaði allt í illdeilum þar um málið, eins og ég man það, var í sjávarútvegsbyggð rétt hjá Alesund.

Ef sagan er skoðuð langt aftur, þá áttu þjóðir við Norðursjó í miklum innbyrðis deilum og átökum um fiskveiðiauðlindina, öldum saman, og þegar þessar þjóðir, flestar, eignuðust skip sem gátu sótt á fjarlæg mið, þá komu þeir til Íslands og til Noregs, til Nýfundnalands, Færeyja og Grænlands að sækja sér björg í bú í auðlindir þessara þjóða. Norðursjórinn brauðfæddi þjóðirnar ekki hvað fisk varðar. Þess vegna deildu þjóðirnar um Norðursjóinn, enda hafa þjóðir Evrópu lengst af leyst deilur með átökum og stríðum, ef það er þá lausn.
Við háðum harðvítug þorskastríð til að ná okkar fiskveiðiauðlind frá fyrst og fremst Bretum sem voru harðdrægastir, einnig Þjóðverjum, Belgum, og Norðurlandaþjóðunum, sem sóttu hingað síld. Okkur tókst sem betur fer að ná yfirráðum yfir fiskveiðiauðlindinni, með þessum átökum. Það hefur verið grundvöllur velgengni þjóðarinnar síðustu 30 árin, því það stefndi í mikið óefni. Fyrir mörgum árum kom í heimsókn til mín forstjóri stærsta sjávarútvegsfyrirtækis Kanada, og var hann þá kominn á efri ár. Hann sagði við mig að það væri hans skoðun að við ættum aldrei að hleypa suður Evrópuþjóðunum inní okkar landhelgi, og ekki svo mikið sem ljá nokkurn tíman máls á því. Það hefði verið þeirra mesta ógæfa varðandi þorskinn að vera ekki jafn harðir og við Íslendingar á að ráða okkar fiskveiðiauðlindum sjálfir.

Hvers vegna er fiskveiðiauðlindin eina auðlindin sem ES höndlar með sameiginlega, en allar aðrar auðlindir ES þjóðanna eru þeirra hverrar fyrir sig? Ég hef velt þessu talsvert fyrir mér, og kemst að þeirri niðurstöðu að ástæðuna megi finna í sögunni. Norðursjórinn var ekki mikilvægur fyrir þær þjóðir sem hófu það samband sem er ES nú. Þeir hafa ákveðið að taka þetta deiluefni útúr og fara með það sameiginlega, til þess að missa ekki nýstofnað samband inní deilur um mál sem í raun skipti litlu í þeirra samskiptum, en skipti miklu fyrir fáa sem höfðu lifibrauð af sjónum. Það er engin þjóð í ES í dag, sem hefur fiskveiðiauðlindina sem eina af aðalauðlindum sínum, og Noregur heldur sig utanvið ES vegna fiskveiðiauðlindarinnar, þeir hafa reynt tvisvar og fellt. Þetta segir okkur mikla sögu.

Við eigum ekki að taka í mál að vélað verði með auðlindir Íslensku þjóðarinnar á borði ES. Það á að vera algert skilyrði, fari svo að meirihluti þjóðarinnar vilja láta reyna á samninga um aðild. Reyndar tel ég að við eigum ekki að ljá máls á aðildarviðræðum nema í samráði við Norðmenn, og þá með þetta markmið alveg skýrt, að þessar tvær þjóðir verði ekki innan sameiginlegrar stjórnunar ES á fiskveiðum.

Ég er ekki hræddur við þjóðaratkvæðagreiðslu um aðild að ES, því ég trúi því aldrei að íslenska þjóðin samþykki samning um inngöngu í ES, sem inniheldur ákvæði um að við látum af hendi auðlindir okkar. Og því skyldum við gera það, þegar þær þjóðir sem mynda ES ráða sínum auðlindum hver fyrir sig.

Nojarar náðu fram öllum meginmarkmiðum sínum í aðildarviðræðunum. Það sem andstæðingar fundu að sjávarútvegsþættinum segja fróðir menn fyrst og fremst hafa verið að þeir spunnu upp miklar sögur um að reglunni um hlutfallslegan stöðugleika gæti hugsanlega kannski verið breytt í framtíðinni (sem er afar langsótt og engin ástæða til að hafa áhyggjur af)

Það verður líka að hafa í huga að þegar ESB var stofnað upphaflega, þá var engin 200 mílna lögsaga. ESB ríki færðu ekki út lögsögunna fyrr en 1976.

Aðstæður og forsendur allar í þessum málum hafa gjörbreyst frá byrjun eins og Íslendingar þekkja náttúrulega manna best.

Hægt að lesa um norska samninginn hér:
http://heimskringla.blog.is/blog/heimskringla/

"Mat norskra stjórnvalda var að öll helstu markmið þeirra varðandi sjávarútvegsmál hafi náð fram að ganga og væru staðfest í aðildarsamningi þeirra. Í honum hafi núverandi fiskveiðiréttindi Norðmanna verið fest í sessi og áframhaldandi yfirráð þeirra yfir fiskimiðunum tryggð með fullnægjandi hætti"

Allt tryggt í bak og fyrir.

Örstutt um skrif Ómars Bjarka varðandi afstöðu Norðmanna.

Það sem " fróðir menn segja" eru sögusagnir, en aðalatriðið er að norska þjóðin var ekki sátt við það sem þjóðinni var boðið uppá í samningsdrögunum um aðild að ES varðandi sjávarútveginn, og það í tvö skipti. Norska þjóðin var ekki sammála samningamönnum sínum og "norskum stjórnvöldum" um að samningsdrögin tryggðu stöðu norsku þjóðarinnar.
Ég er viss um að íslenska þjóðin mun ekki sætta sig við hálfkák í meðferð auðlinda okkar í aðildarsamningum við ES.

Sjávarútvegur var ekki mikilvæg auðlind hjá þeim þjóðum sem upphaflega stofnuðu til þess sambands sem nú er ES, og honum var stungið í skúffu Landbúnaðar til að hafa hann einhvers staðar í kerfinu.

Hlutfallslegur stöðugleiki er breytanlegur af Framkvæmdastjórn ES og er því engin trygging fyrir okkur, þetta er klisja sem eru talin rök hjá ES sinnum, en eru það alls ekki.

Sem sagt ekkert tryggt á neinn hátt!!

Kæra þökk Eiríkur Tómasson fyrir þarfa upprifjun á sögulegri baráttu okkar fyrir yfirráðum á fiskimiðunum. Gerum ekki þau söguleg mistök að sleppa þeim aftur.

Styrmir.

Þetta er ágætis söguleg skýring hjá þér en því miður lítið annað.
Ekkert nýtt, ekkert sem við höfum ekki verið að reyna síðustu áratugi.
Sambandið við Færaeyjar hefur verið ræktað, vinskapur og verkefni með Bandaríkjamönnum aldrei verið meiri, Rússar bjóða okkur gull og græna skóga,
Norðmenn ljúfir sem lamb og á leið í samstarfsverkefni í olíuleit og vinnslu, aðgengi að mörkuðum aldrei betra og svona mætti lengi telja.
En hvað er þá að, af hverju eru svo margir að krefjast viðræðna við ESB?
Vandamálið er tvíþætt, annars vegar ónýtur gjaldmiðill sem stenst ekki álag í alþjóðlegu umhverfis, hins vegar vanmáttakennd sem braust út í illa grundaðri löngun íslendinga til að gera sig mektuga á alþjóðlegum fjármálamörkuðum.
Enginn skilur til fullnustu af hverju bestu mögulegu tækifæri hafa orðið að klafa sem leggst af fullum þunga á okkur öll.
Menn spyrja, af hverju, hvað var gert rangt, eru ekki betri leiðir færar.
Fólk horfir til nágranna í Evrópu og sér að þar ríkir meiri stöðugleiki, stöðugleiki sem venjulegir borgarar þrá.
Í ljósi þess er ekkert óeðlilegt að margir horfi til ESB og þeirra leikreglna sem þar eru í þróun.
Vandinn er bara sá að umræðan sem verið hefur í gangi um ESB á Íslandi villir mönnum sýn og dregur úr frumkvæði.
Umræðan hefur í raun klofið þjóðina í tvær andstæðar fylkingar og hvorug þeirra
getur með góðum rökum útskýrt sitt mál.
Við slíkar aðstæður verður enginn vinnufriður, engin framtíðarsýn, og að auki hafa
stjórnmálamenn dagsins í dag ekki það traust sem þarf til að leiða, svo einfalt er það.
Eina leiðin út úr slíkum ógöngum er að þjóðin sjálf kjósi um framtíð sína.
Ég hef nefnt þessa stöðu þrashringinn um ESB og jafnvel lýst sumum félögum mínum og sjálfstæðismönnum sem tjóðurkálfum er gangi múlbundnir þrashring þennan, hring eftir hring í kringum sama staurinn, bítandi nauðnagaða grasrótina.
Því miður er nokkuð til í þessari samlíkingu, íhaldssemi og hræðsla við hið ókunna er ekki það sem við þurfum í dag.
Orðagálfur eða valdbeiting orða stöðvar nefnilega ekki þrá fólks til breytinga.
Aðildarviðræður við ESB og þjóðaratkvæði um niðurstöðu viðræðna eru eina leiðin til að rjúfa þennan hring.
Þá fyrst fæst vinnufriður að mótun nýrrar framtíðar.

Jóhann heldur því fram að þjóðin þrái stöðugleika og ekki ætla ég að bera á móti því. Það skýtur samt skökku við, að þegar bent er á auðvelda leið að þessu marki, þá hafna margir góðu boði og fara að tala um ESB. Var ekki einhver að tala um tjóðurkálf, sem gengur múlbundinn hring eftir hring. Getur verið að ESB-sinnar hafi smitast af tjóðurkálf-sýkinni ?

Ef við tækjum rögg á okkur og kæmum á fót Myntráði Íslands myndi verðbólgan frjósa á stundinni, gott ef við fengjum ekki einhverja verðhjöðnun. Undirbúningur þarf ekki að taka nema 60 daga eða svo og með 30 milljaðra gjaldeyrissjóði væri hægt að hefja nýtt tímabil í sögu þjóðarinnar.

Afleiðingar þess að keyra gengisfallið til baka og stöðva þar með verðbólguna, eru víðtækar. Vextir munu lækka, eignabruninn stöðvast og vísitölutrygging verða óþörf. Þetta eru ekki einhverjar skröksögur úr Jólabókaflóðinu, heldur álit færustu sérfræðinga heims og sögulegar staðreyndir. Myntráð hafa verið verið sett á fót í meira en 70 löndum og ekkert þeirra hefur brugðist af tæknilegum ástæðum. Menn vita nákvæmlega hvernig á að standa að verki. Ef hægt er að segja að eitthvað sé 100% öruggt, þá eru það Myntráðin.

Það kann að virðast undarlegt, en ESB-sinnar ættu að vera fremstir í flokki og heimta stofnum Myntráðsins. Eftir upptöku Myntráðs verður efnahagslegur stöðugleik meiri hérlendis en innan ESB. Inntökuskilyrði yrðu því mun fyrr uppfyllt, en eftir þá eyðimerkurgöngu sem ESB-sinnar virðast kjósa. Hvar ætli sé að finna þennan tjóðurkálf, sem gengur hring eftir hring í leit að fóðurtuggu ?

Jóhann talar um hið ókunna. Gallinn við þá nálgun er aðallega sá að Evrópumálin eru allt annað en ókunn, langflest er þegar vitað um kosti og galla innlimunar í Evrópusambandið. En það vantar í mörgum tilfellum að fólk kynni sér staðreyndir málsins. Kall eftir viðræðum um innlimun í sambandið til þess að vita það sem þegar er að mestu leyti vitað er einfaldlega ekki trúverðugt.

Jóhann talar líka um að þjóðin sé klofin í tvær fylkingar í Evrópumálunum og því þurfi að fá vinnufrið með því að hefja viðræður um innlimun í Evrópusambandið og halda þjóðaratkvæði að þeim loknum. Norðmenn hafa tvisvar farið í gegnum slíkt ferli og mér er ekki kunnugt um að þeir séu neitt minna klofnir í tvær fylkingar. Sama er að segja um þær þjóðir sem innlimaðar hafa verið í sambandið. Þessi málflutningur er því ekki frekar trúverðugur en hinn.

Og Ómar Bjarki, enn og aftur þá er regla Evrópusambandsins um hlutfallslega stöðugar veiðar aðeins hugsuð sem bráðabirgða lausn út frá byggðasjónarmiðum sem allt er opið á að afnema strax og aðstæður innan sambandsins gefa tilefni til. Þetta kemur skýrt fram í Grænbók framkvæmdastjórnar Evrópusambandsins á bls. 24. Það er m.ö.o. nákvæmlega engin trygging í þessari reglu fyrir einu eða neinu. Þess utan myndu yfirráðin yfir auðlindinni í kringum Ísland færast til stofnana sambandsins í Brussel sem eitt og sér er feikinóg ástæða gegn innlimun í það.

Ég hef margoft bent þér á þetta með regluna um hlutfallslega stöðugar veiðar og þú hefur jafnoft ekki getað svarað þessu, en engu að síður heldur þú áfram að reyna að telja þér og öðrum trú um að raunveruleikinn sé eitthvað öðruvísi en hann er. Raunveruleikinn einfaldlega breytist ekki þó hann henti þér ekki.

Alltaf svarað þessu í hvert og etitt hið einasta skipti. Hvert og eitt hið einasta. Með mörgum rökum og staðreyndum.

Það kemur fram í Græna pappír (bls 23) eitthvað á þá leið, að ef fundin verður upp ný regla sem dekkar sömu markmið og grundvallarreglan um HS sem víðtæk og almenn samstaða er um innan ESB - þá sé ekki í sjálu sér hægt að útiloka breytingar. Þú kýst hinsvegar að taka úr samhengi eina setningu á bls 24 af því það hentar þínu agenda.

Þú verður bara, Hjörtur minn, að fara að finna upp slíka reglu. Kannski getur ESB ráðið þig þegar Ísland verður komið í sambandið og þú gætir unnið að nýrri reglu fyrir þá. Hver veit.

Aðildarsamningi verður heldur ekki breytt einhliða. Segir sig sjálft.

Auk þess er aldrei gengið gegn grundvallarhagsmunum ríkja í ESB.

Allt tal um "missa fiskinn bla bla" er bara, eins og maðurinn sagði, tóm þvæla !

Staðreyndin er að fiskurinn er marg tryggður í bak og fyrir. Gulltryggt alltsaman.

Það er ekki fiskveiðilögsagan sem er málið. Smellpassar allt fyrir Ísland. Það er Landbúnaðrinn sem á að beina augum að. Þar þurfa menn að vanda sig. Mjög. Vanda sig mjög mikið.

Höfum við gengið til góðs götuna fram eftir vegi? Það er tími komin til að spyrja sig að þessu og eins hinu hvort tilraunin um Lýðveldið Ísland hafi tekist. Sjálfur er ég ekki í nokkrum vafa um að svarið við seinni spurningunni og þar með líka hinni fyrri er neitandi.

Spurningin um fiskveiðiréttindi okkar, Íslendinga, er grafalvarlegt mál, sem ekki má
fjalla um af léttúð, Ómar Bjarki.
Við erum engir Maltverjar, sem hafðir voru að ginningarfíflum, er þeir gengu inn í ESB.
Við viljum heldur ekki verða útkjálkahérað frá Brussel ? Við eigum að flýta okkur
hægt og kjósa um þetta í þjóðaratkvæðagreiðslu með næstu kosningum að þessu
kjörtímabili loknu.KV. KPG.

Ómar, þú hefur vissulega svarað, svona eins og að þessu sinni, en ekki þannig að þú hafir hrakið mál mitt. Reglan um hlutfallslegan stöðugleika er tímabundin ráðstöfun sem má breyta, og allt er opið á að breyta þegar aðstæður leyfa, á tiltölulega einfaldan hátt og til þess þyrfti ekki samþykki okkar Íslendinga þó við værum í Evrópusambandinu. Þetta kemur mjög skýrt fram í Grænbók framkvæmdastjórnar sambandsins. Þar segir orðrétt:

„When the structural problems of the fisheries sector have been addressed and the economic and social situation within the sector has become more stable, it may be possible to reconsider the need to maintain the relative stability principle and the possibility of allowing market forces to operate in fisheries as in the rest of the EU economy.“

Ef við göngum í Evrópusambandið er, fyrir utan allt annað, eins gott að hagsmunir okkar í sjávarútvegsmálum séu tryggðir upp í topp. Ég er ekki tilbúinn að standa í einhverju fjárhættuspili með svo gríðarlega hagsmuni ólíkt sumum öðrum að því er virðist. En staðan er einfaldlega sú að þeir hagsmunir yrðu ekki tryggðir með þessari umræddu reglu eins og fram kemur hér að ofan. Við höfum einfaldlega enga tryggingu fyrir því að henni yrði ekki breytt og ef til þess kæmi væri það hægt án þess að við hefðum nokkuð um það að segja. Þetta er ekki flókið þó það henti ekki pólitískum sjónarmiðum þínum að sjá það.

Að mínu mati er það uppgjöf fyrir sjálfstæði þjóðarinnar að ljá máls á aðildaviðræðum um inngöngu, uppgjöfin er vegna stundarkreppu sem verður til þegar óvarlega er farið og eftirlit með einni atvinnugrein bregst.

ES er að mínu mati að sækjast eftir þeim auðlindum sem að við eigum, orku og mat, vitandi að við íslendingar munum greiða meira til ES heldur en við fáum frá þeim.

Þeir hafa á undanförnum árum verið að taka inn þjóðir í samstarfið sem eru með alla sína innviði stórlaskaða og þarfnast þessvegna mikillar aðstoðar, það er öruggt mál að Íslendingar munu ekki þarfnast þess sama heldur munu skaffa vel í samstarfið, það vantar fleiri til þess að borga brúsann.

Við skulum halda áfram að selja þeim mat og kaupa af þeim vörur viðskipti sem byggð eru á markaðslögmálum ekki lobbýisma. Þeir þurfa meira á okkur að halda en við á þeim.

Einhversstaðar rakst ég á þessa tilvitnun.
...að endurskoðendur Evrópusambandsins hafa neitað að undirrita bókhald sambandsins í tólf ár í röð? Ástæðan er alltaf sú sama, langstærstur hluti útgjaldaliða Evrópusambandsins eru óútskýrðir eða um 90%. Ekki er vitað í hvað þessir fjármunir (sem renna í sjóði sambandsins úr vöxum skattgreiðenda) hafa farið nema að örlitlu leyti.

Þetta segir mér allt um ástandið á þessum bæ.

Óðinn, þetta eru nú orðin 14 ár í röð og ekkert bendir til þess að breytinga sé að vænta í þeim efnum.